در بحث آموزش زبان دوم، میزان شباهت یا تفاوت نظام آوایی دو زبان، در یادگیری آن توسط زبان آموزان تاثیر مستقیمی دارد و بدیهی است هر چه میزان شباهت بیشتر باشد، یادگیری برای دانشجویان ساده تر خواهد بود و تفاوت بیشتر، دشواری های آموزش را دوچندان می کند. درپژوهش حاضر، یک تست شفاهی از 45 نفر از دانشجویان رشته زبان چینی در مقطع لیسانس دانشگاه شهید بهشتی به عمل آمده است که تمامی همخوان های زبان چینی توسط آنان خوانده می شود و با بررسی فایل صوتی ضبط شده، تعداد دانشجویانی که هر یک از همخوان ها را درست یا غلط تلفظ کرده اند مشخص می گردد. نتایج به دست آمده از تست شفاهی به وضوح نشان می دهد که 10 عدد از همخوان ها بدون هیچ اشتباهی توسط فراگیران زبان چینی تلفظ شده اند، و 11 عدد از همخوان ها که با همخوان های زبان فارسی تفاوت داشته اند با ضریب خطاهای متفاوتی توسط فراگیران تلفظ شده اند. که نشان دهنده آن است که 47% همخوان های زبان چینی و فارسی از لحاظ نظام واجی و آموزش فراگیران تطابق مناسبی دارند. که این مسئله فرضیه ای را که در این پژوهش مطرح شده بود به درستی تایید می نماید.